Aanmeldformulier Kum Nye Yoga

“We kunnen onszelf aanleren om binnenin onszelf te zoeken en vragen te stellen over de bron van onze diepste verlangens.

Zelfs op gelukkige momenten, temidden van familie en vrienden, kunnen we ons op de een of andere manier weemoedig en alleen voelen. Hoewel we ons lichamelijk goed voelen en geen dringende zorgen hebben, worden we bewust van een vaag verlangen. Het lijkt uit ons diepste wezen te komen en veroorzaakt een licht gevoel van pijn, dat even aanhoudt en dan weer verdwijnt…

Ook al hebben we een druk bezet leven, er doen zich toch momenten voor waarop we voelen dat er iets ontbreekt. Ergens binnenin ons bevindt zich een geheimzinnige ruimte, die ernaar smacht om te worden gevuld. Misschien zijn we een hele tijd op zoek naar iets, dat deze ruimte zou kunnen opvullen en ons een gevoel van vervulling zou kunnen geven. We verwachten geluk te vinden in ons werk, onze vriendenkring, of in rijkdom, roem, macht en aanzien. Misschien verlangen we naar iemand om lief te hebben, iemand die ons zal troosten, onze dromen met ons zal delen en onze hoop en angst zal begrijpen…

Op zoek naar vervulling proberen we verschillende levensstijlen, relaties of soorten werk uit; we proberen een bijzondere vreugde te vinden of een zinvolle weg van toewijding te bewandelen. Maar net als onze plannen werkelijkheid worden en onze doelstellingen binnen ons bereik lijken te komen, merken we dat we ervoor terugdeinzen en het gevoel van vervulling uit de weg gaan. Maar nog steeds begrijpen we niet waar we mee bezig zijn of waarom we met een ontevreden gevoel blijven zitten. We richten ons op iets anders, trekken erop uit om nieuwe grenzen te overschrijden, of gaan op zoek naar iets of iemand die nog aantrekkelijker is. Wanneer we ons een nieuw doel hebben gesteld, roept dit opnieuw het gevoel van verlangen wakker dat onze belangstelling levend houdt…

Terwijl we zoeken naar vervulling, zijn we eigenlijk bezig ons te oefenen in verlangen. Het om ons heen grijpen teneinde de sensatie van het verlangen te proeven, wordt onze voornaamste bezigheid. We voeden onszelf met begeerte en het vooruitzicht op wat we willen bereiken, bezitten of ondernemen. We zijn op zoek naar iets dat in onze maatschappij hoog aangeschreven staat, zoals vakkennis, deskundigheid in zaken of ambachtelijke vaardigheid. Het kunnen ook eenvoudige genoegens zijn, zoals partijtjes, vakantie, het vooruitzicht op een verre reis of liefdesavonturen. Maar de hunkering op zich is een belangrijker bron van plezier dan alles wat we kunnen bemachtigen; we genieten van het zoete vooruitzicht dat we ons doel naderen of dat we iets tastbaars zullen krijgen om te bezitten en van te genieten…

Wanneer we de genoegens, die door onze diepe hunkering worden teweeggebracht, willen laten voortduren, kunnen we ons richten op dingen die onbereikbaar lijken – de ideale partner, onbegrensde rijkdom en macht, of zelfs de wereldvrede. We kunnen ons hele leven blijven zoeken naar iets dat onvindbaar is. Maar zelfs al streven we naar het onbereikbare, dan moet er altijd nog een vleugje hoop overblijven dat onze dromen bewaarheid zullen worden. Wat zou het leven voor zin hebben, als ons geen hoop werd geboden om naar iets uit te kijken, een of andere reden om verder te leven?

Er zijn perioden in ons leven dat onze hoop vervliegt; onze geest vertelt ons dat onze dromen bedrog zijn en ons hart gaat niet meer sneller kloppen bij een prettig vooruitzicht. Wat blijft er dan nog over om op te hopen? Wanneer we ons in onze wanhoop omdraaien om onder ogen te zien hoe ons leven er in werkelijkheid uitziet, in plaats van in onze verbeelding, is wat we zien dan bemoedigend? Hebben we iets tot stand gebracht dat werkelijk nuttig of bevredigend is? Als er geen andere keus meer overblijft dan diep in onszelf te zoeken naar innerlijke kracht, wat zullen we daar we daar dan aantreffen? Zullen de leegte en verspilling zo ondraaglijk zijn, dat we depressief worden of terugvallen op fantasieën en dwangmatig handelen? Is ons bewustzijn, dat tot nu toe gevoed werd door aspiraties en verlangen, sterk genoeg om wanhoop, verdriet en verlies het hoofd te kunnen bieden?

In tijden van nood nemen we onze toevlucht tot de religie om onze verlangens te bevredigen of om troost te zoeken. Maar het ontbreekt onze religieuze impuls aan de nodige diepte om ons gevoel van leegte en isolement te kunnen helen; dezelfde zorgen en angsten steken weer de kop op…

Zo proberen we onze eigen leraar te zijn, links en rechts zoekend naar de kennis die ons door moeilijke tijden heen zal helpen. Misschien komen we op een nieuw idee of tot een nieuwe aanpak die goed lijkt te helpen – die  “in behoefte voorziet”. Maar in plaats dat we ons leven door onze nieuwe kennis laten transformeren, passen we deze nieuwe kennis aan onze vertrouwde manier van leven aan; uiteindelijk blijft er niets nieuws over.

Levenskunst moeten we, evenals sport- of vakbekwaamheid, door oefening ontwikkelen.

Tegenwoordig leren we om slechts aan een bepaald deel van ons leven waarde te hechten, om alleen die ervaringen te beleven, die ons tijdelijk voldoening schenken. Alles wat we kennen bevestigt dat we onze vervulling buiten onszelf moeten zoeken; onze taal, de wijze waarop we over onszelf en onze omgeving denken, de begrippen die we gevormd hebben, de sociale conditionering die ons voorschrijft wat we nodig hebben en hoe we dat kunnen bemachtigen…

Op een subtieler niveau leren we onszelf aan om levensvreugde te vereenzelvigen met de opwinding van verwachtingen. En als de verwachting ons niet meer opwindt, voeden we onszelf met herinneringen of met dromen over hoe het had kunnen zijn. Wanneer we kracht nodig hebben, is het enige dat we kennen een hevig verlangen; in onze nood barst ons hart welhaast van verlangen, maar het enige dat we ervoor terugkrijgen is leegte en angst.

Voor vervulling hoeven we niet afhankelijk te zijn van omstandigheden of van anderen en evenmin hoeven we ons tevreden te stellen met de zoete droefheid van het verlangen als surrogaat door duurzaam geluk. We kunnen onszelf aanleren om binnenin onszelf te zoeken en vragen te stellen over de bron van onze diepste verlangens. Pas als we al onze vooropgezette ideeën laten varen, kunnen we ons afvragen wat voor ons leven werkelijk van belang is, wat ons werkelijk in elke vorm van tegenspoed steun zal bieden. De perioden dat we ons het meest rusteloos en eenzaam voelen, geven ons de waardevolle gelegenheid om vriendschap te sluiten met onszelf en nieuwe, diepgaande inzichten in ons eigen hart te ontdekken.

Wanneer we pijn of angst de kop opsteken, hoeven we die niet te camoufleren door gezelschap of verstrooiing te zoeken. We kunnen er een directe confrontatie mee aangaan en de oorsprong van deze pijn in onze eigen geest onderzoeken. Wat is de oorzaak van deze pijn? Wat is er binnenin ons dat zich bedreigd of angstig voelt? Is het werkelijk nodig om op deze gevoelens te reageren? Het zou mogelijk moeten zijn om te zeggen; “Nee! Deze keer reageer ik niet. Deze keer kijk ik eenvoudig naar wat er gebeurt.” Door dit te doen brengen we een ommekeer teweeg in onze gebruikelijke patronen. We zetten de eerste schrede op het pad naar zelfkennis, het begin van de weg die ons kan bevrijden van hunkering en eenzaamheid.

Als we ons op onze eigen natuurlijke bronnen verlaten en onszelf aanmoedigen om onze inspanningen vol te houden, kunnen we leren ons leven met helderheid en wijsheid te leiden. Wanneer we duidelijker kunnen zien wat van blijvende waarde is, kunnen we onze verlangens vervangen door oprechte waardering en ons hart en onze geest voeden met zinvol handelen. Later zal ons bewustzijn ons belonen voor de voeding, die we het destijds gegeven hebben; het zal ons beschermen tegen onnodig lijden en ons steunen met blijvend vertrouwen en innerlijke kracht.

Net als een kunstschilder zijn hand die het penseel vasthoudt, laat leiden door zijn innerlijke visie, kunnen wij ons laten leiden door kennis van onze eigen waarde en volop gebruik maken van de kansen die een mensenleven biedt. Gesteund door de innerlijke rijkdom, die we in onszelf hebben ontwikkeld, zijn we in staat met zekerheid te leven, vrij van bezorgdheden, angst en eenzaamheid. Citaat uit het boek: “Kennis van vrijheid tijd om te veranderen” geschreven door Tarthang Tulku.

 

 

“De gewaarwording die wij angst noemen kan een toegangspoort zijn tot innerlijk ontwaken…Ons oordeel over goed en kwaad, over positief en negatief, berust op begrippen die we als kind net zo onbewust in ons hebben opgenomen als we onze taal hebben geleerd. Deze waardeoordelen zijn dwingend, dat we ze verwarren met directe levenservaring. Wanneer we ze echter voetstoots aannemen, beperken we ons in onze mogelijke ontdekkingen. Want schuilen er soms geen verborgen nadelen in de ervaringen die we prettig noemen, en zijn er werkelijk geen waardevolle aspecten aan de ervaringen die we als ongewenst bestempelen? De reflex om ons van “negatieve” ervaringen af te wenden is echter zo sterk, dat we nauwelijks de kans krijgen om te zien wat deze behelzen. Wij schijnen niet om onze angst heen te kunnen.

De meest beangstigende van alle ervaringen, het allermoeilijkste om rechtstreeks onder ogen te zien, is de dood. Maar kunnen we deze gebeurtenis buiten beschouwing laten en toch de hoop koesteren de zin van ons leven te doorgronden? Dat zouden we wel willen. Nadenken over de onontkoombaarheid van aftakeling en dood is pijnlijk. Het brengt ons tot wanhoop en biedt ons geen enkele uitweg. Waartoe dient het leven als de dood een einde maakt aan al ons streven? …

Kunnen we ons voorstellen hoe we ons voelen als het onze beurt is om onbekwaam en hulpeloos te worden, of hoe het is om iedere dag geconfronteerd te worden met de wetenschap van onze naderde dood? Zullen we nog steun ondervinden van onze huidige gevoelens van plezier en tevredenheid, wanneer we onze levenskrachten voelen wegebben of wanneer we vergaan van pijn en weten dat die niet verdwijnt?

Als we wisten dat ons laatste uur geslagen had, zouden we ons daar rustig aan overgeven? Waar zouden wij spijt van hebben? Van welke dingen zouden we het gevoel hebben er niet aan toegekomen te zijn? Zouden we anders geleefd hebben als we van tevoren hadden geweten dat ons leven op dit moment zou eindigen? Welke raad zouden we aan onze kinderen of vrienden meegeven, om hen te helpen een gevoel van spijt te voorkomen wanneer hun stervensuur aanbreekt?

Zolang wij jong en gezond zijn, is de tijd ons gunstig gezind; hij stelt ons in de gelegenheid na te denken over wat we willen ondernemen en ondersteunt onze pogingen om die kennis te vinden, die we nodig hebben om verwarring en verkwisting in ons leven tegen te gaan. Als we onze tijd verspillen, verspillen we ons leven; er blijft ons weinig anders over dan te aanvaarden wat ons in onze laatste levensjaren overkomt. Aanvaarden we echter de edelmoedigheid van tijd en gebruiken we deze om een sterk fundament voor zelfkennis te leggen, dan zal de aldus verworven kennis ons beschermen tegen zwakte en emotionele nood –  zowel nu als in de toekomst. Dan zal kennis op onze oude dag een voortdurende bron van inspiratie en kracht zijn, die ons door dik en dun ondersteunt en zowel onze eigenwaarde als die van anderen bekrachtigt.

Waarom is het zo moeilijk om de realiteit van het ouder worden en sterven onder ogen te zien? Waarom moeten we een directe confrontatie met onze angst uit de weg gaan?….

Misschien verliezen we, als we onze angsten erkennen en ze diep in ons hart voelen, alleen maar onze illusies. Mogelijk ontdekken we in onze angst een onverwachte rustplaats, waardoor we ons heel dankbaar voelen dat we eindelijk weten wie we zijn en waar we naar toe gaan.

De gewaarwording die we nu angst noemen, kan een toegangspoort zijn tot innerlijk ontwaken. Telkens wanneer we angst ervaren kunnen we ervan uitgaan dat we in de buurt komen van kennis die we voor onszelf verborgen hebben gehouden. Telkens wanneer we de grenzen van onze ervaring naderen en iets nieuws beginnen te ontwaren, zal de angst als een schaduw verrijzen om datgene te verbergen wat we het dringend dienen te weten.

Angst zal ons, evenals een goede vriend, niet verlaten voordat we ons eigen wezen volledig begrijpen. Zolang we op zoek zijn naar grotere kennis over wie en wat we zijn, kunnen we erop vertrouwen dat angst een kompas kan zijn voor ons eigen gewaarzijn, een wijzer die ons de weg wijst naar grotere kennis. ”  

Citaat uit het boek: “Kennis van Vrijheid tijd om te veranderen” geschreven door Tarthang Tulku.

 

 

 

“Uiteindelijk kunnen we er niet aan ontkomen verantwoordelijkheid voor onszelf te nemen. We willen allemaal gelukkig zijn en een leven leiden dat de moeite waard is, maar als we s`morgens zorgelijk en angstig wakker worden en onze dagen gefrustreerd en nutteloos doorbrengen, is onze leven weinig zinvol. Misschien vinden we tijdelijk troost in de verschillende manieren om het ego te bevredigen, maar er komt een moment waarop we beseffen dat zulke genoegens van voorbijgaande aard zijn. Als we in plaats daarvoor leren verantwoordelijkheid voor onszelf te nemen, en evenwichtig en harmonieus te leven, zullen wij een diep gevoel van innerlijke vrijheid ervaren dat ons leven richting zal geven en ons ook in moeilijke situaties zal steunen….Als we kijken naar de manier waarop we onze tijd besteden, zien we dat we een dag, ook al lijkt deze gevuld, meestal verward en dagdromend doorbrengen, omdat we geen plannen maken voor de dingen die we willen volbrengen. Soms hangen we maar wat rond zonder iets te doen te hebben – zonder doel en zonder plan.

Elke dag is een schakel in de ketting van ons leven. Praktisch gezien moeten we daarom altijd gewaar zijn van wat we doen; niet om rijk en machtig te worden, maar om zo evenwichtig mogelijk te leven en van het leven te genieten.…De meeste van ons hebben niet geleerd verantwoordelijkheid te dragen toen ze jong waren, en de schoolkennis die in tien of vijftien jaar is opgedaan, heeft weinig praktische waarde. Daarom merken we, nu we volwassen zijn, dat we niet weten hoe we zinvol en evenwichtig leven kunnen leiden. Zelfs al vinden we van onszelf dat we verantwoordelijk en zelfstandig zijn, dan bedriegen we onszelf nog steeds wanneer we niet werkelijk begrijpen hoe emoties en het ego ons overheersen. In tijden van crisis merken we of onze innerlijke kracht voldoende ontwikkeld is om ons door de moeilijkheden heen te helpen.

Soms proberen we onze problemen indirect te bestrijden door onze moeilijkheden aan anderen te wijten. Dit leid tot verwarring en creëert een zware, negatieve atmosfeer in en om ons heen. Het is gemakkelijk om kritiek op anderen te hebben, maar het is veel moeilijker om onze eigen zwakheden onder ogen te zien en te overwinnen…

Wanneer we leren direct met onze klachten en moeilijkheden om te gaan, verliezen geromantiseerde ideeën over het spirituele pad hun betekenis. Wij zien dat het belangrijk is om verantwoordelijkheid voor onszelf te nemen en ons steeds bewust te zijn van onze gedachten, gevoelens en daden. Het is mogelijk onze problemen op te lossen, onze mogelijkheden te ontwikkelen en de zin en de waarde van ons leven te ontdekken. Dat klinkt simplistisch, maar soms is het goed onze problemen gewoon even te vergeten. Ondertussen zien we dat de meeste dingen waar wij in verstrikt zitten, onze blik hebben vernauwd. Onze zorgen, angsten en droefheden staan ons innerlijk evenwicht in de weg en verhinderen een constructieve aanpak van onze moeilijkheden.

Vicieuze cirkels en gewoontes op het emotionele vlak zijn moeilijk te doorbreken, want onze mentale verwarring maakt het moeilijk onderscheid te maken wat gezond en wat schadelijk is. Dat is heel duidelijk het geval in overbevolkte woonsituaties, waar mensen aan verschillende en tegenstrijdige invloeden worden blootgesteld; de verwarring en negativiteit kunnen overweldigend zijn. Er ontstaat een gevoel van hopeloosheid – een gevoel dat er geen alternatief is, geen uitweg. Tenslotte leidt zo`n houding tot verlies van vitaliteit en totale onverschilligheid.

Daarom is het van belang om de macht van onze emoties te erkennen, en de verantwoordelijkheid daarvoor op ins te nemen door een lichte en positieve atmosfeer om ons heen te creëren. Deze door ons gecreëerde houding van vreugde maakt momenten van hopeloosheid, eenzaamheid en waanhoop minder zwaar. Onze contacten met anderen worden vanzelf beter, een stukje bij beetje wordt ook de maatschappij positiever en komt meer in evenwicht.

Wanneer we naar onze emoties kijken, zien we hoe besmettelijk ze zijn. Als iemand lacht, moeten wij ook lachen; als iemand huilt, voelen wij ons ook verdrietig. Hetzelfde gebeurt wanneer iemand depressief is. Negativiteit lijkt een besmettelijke ziekte – als er een negatief is, worden de anderen ook geïrriteerd en negatief.

Laten we daarom de tijd nemen om gewaarzijn te ontwikkelen en onze gedachten en zintuigen te vernieuwen…we kunnen het ons niet veroorloven tijd te verliezen met treurig, opgewonden of verward zijn. Op dit moment kunnen we beginnen verantwoordelijkheid voor onszelf te nemen. Dat zijn geen idealen of doelen voor een verre toekomst. We kunnen er nu meteen mee beginnen….

Wees je daarom gewaar van je lichaam en je zintuigen. Houd op met mistige toekomstdromen of het herleven van oude herinneringen. Geef de romantiek van je emoties op en wees je alleen maar bewust van wat er in je leven gebeurt.

De patronen van je leven van het dagelijks leven kunnen je scholing worden. Analyseer je gedachten regelmatig en bekijk kritisch wat in je leven gebeurt; oefen je elk moment in gewaar zijn. Als je dit iedere dag doet, zul je een heilzame oprechtheid ontwikkelen; je leven zal minder chaotisch en verward worden, en je zoekt niet langer naar vervulling buiten jezelf. Gewaar zijn in de confrontatie met elke situatie is een van de beste manieren om verantwoordelijkheid te nemen. “ Citaat uit het boek: “Leven in evenwicht een gids voor meditatie en zelfgenezing…” geschreven door Tarthang Tulku.

“Gevoelens en emoties vertonen zich aan aan ons als een opeenvolging van televisieshows. Maar we hebben weinig controle over de programmering – die begint in de ochtend en gaat door tot diep in de nacht. Afhankelijk van de eb en de vloed van gebeurtenissen, onze veranderde percepties  en onze interne dialogen, voelen we de vreugdevolle vervoering van liefde, de afgestompte stagnatie van verveling, de uitbundigheid van vreugde, de agitatie van ongerustheid of frustratie, de warme geruststelling van geluk, de pijn van teleurstelling of verlies. We zien, we observeren, en de kracht van onze percepties werpt ons in het drama. Het script is al geschreven: de emotionele reacties zijn voorspelbaar en we ervaren wat onze impulsen ons dicteren. Zodra we ons de ervaring toe-eigenen,  zodra we zeggen “ik ben gelukkig”, “ik ben boos”, “ik ben verdrietig”, worden ik en de ervaring een; ik kan mezelf niet scheiden van mijn percepties of mijn emoties, of onderscheid maken tussen mijzelf en mijn reacties….Als we onszelf eenmaal mee identificeren smelt het gevoel of de emotie samen met onze perceptie van “mij”en alles wat “mij”voor ons betekent. Hoewel we zeggen “mijn vreugde”, “mijn verdriet”, alsof wij de leiding hebben, zijn we aan de ervaring gebonden zodra we die zo sterk op onszelf betrekken. De associatie blijft bestaan in de geest, en kleurt de perceptie van onze ervaring en onszelf. ” citaat uit: “Kum Nye De betekenis van vreugde, de betekenis van zijn.” geschreven door Tarthang Tulku.

 

 

“Kum Nye biedt een manier om gezondheid, geluk en innerlijke vrede te bevorderen, die het fundament zijn voor zingeving in het leven en de poort naar de meest sublieme meditatieve ervaring. Als we ons de Kum Nye ervaring eenmaal eigen hebben gemaakt, kunnen we die in onze gedachten meedragen en toelaten dat die alles wat we zien en horen lichter maakt. Kum Nye kan ons opvrolijken met de blijdschap over een mooie dag, met het geluid van bladeren ruisend langs de bospad, met de geur van de bloemen op een zacht briesje. Wat voor werk we ook doen, we kunnen manieren vinden om het te zien als een middel om voldoening te kweken. We kunnen Kum Nye in al onze dagelijkse activiteiten brengen, de smaak van elke ervaring proeven, en de essentie ervan vermengen tot een rijke nectar – een bron van voortdurende vrede en voortdurend geluk.” uit het boek: Kum Nye De betekenis van vreugde, de betekenis van zijn” geschreven door Tarhang Tulku.